Coś drgnęło w sumieniu

i przesunęło myśl po mojej głowie.

Zatarte ślady, mgliste, minione chwile,

bez wstydu i bez pruderii.

Obiecuję sobie szczerość kolejny raz, bez dystansu.

Wprost, szczerze, widzę to, co minęło,

odtwarzam obraz przeszłości,

czasem mniej przyjemny,

innym razem kipiący radością.

Tylko słowa nie chcą dać się złapać w pułapce czasu,

drętwieje język i oczy rozdziera szczypiąca łza.

Nie dam jej uciec i nie pozna świat tych wspomnień,

tylko cisza skryje te chwile,

sekundy, minuty, godziny,

bez pośpiechu.

Opowiedział wiatr historię

o księżniczce z czarnej skały,

o baśniowym świecie wielkim

i o czarach, co zostały.

Opowiedział wiatr i powiał

wciąż magicznym swym powiewem,

ktoś dziś jednak nie wytrzymał no i z gniewem

brzydko zwrócił się sam jeden do wichury,

wygadując przy tym zwykłe, puste bzdury,

aż wiatr ucichł i wyszeptał słowa te:

Rozszumiały się stawy, rozszumiały jeziora,

a w odległych dolinach trwała cicha rozmowa,

rozmawiały tam ptaki, rozmawiały potwory,

wszystkie zwykłe, niezwykłe biły światłem kolory.

Mchy, paprocie szumiały, wiatr grał nimi do rymu,

potem wracał do ludzi, kręcił dymem z komina.

Chmury niebo przykryły, żuk się schował gdzieś w trawie,

wiatr pakt z deszczem podpisał, słońce już po zabawie.

Tak się kończy opowieść, choć się tylko zaczęła,

gdy chcesz poznać ją dalej, wiatr Ci bajkę dośpiewa.

Tak się kończy opowieść, wersy w przepaść zmierzają,

wiatr wśród ciszy ustaje, słowa tekst opuszczają.

Rozbity kamień spadł samotnie

w dolinie cichej, zacienionej,

bo słońce rzadko tam zagląda,

zapominając ciągle o niej.

Rozbity kamień już zapomniał

jak na wierzchołku wielkiej góry

tysiące lat w niebo spoglądał

na wędrujące po nim chmury.

Rozbity kamień rozsypany

zwraca uwagę swoim stanem

tylko tych kilku małych mrówek,

które tu mają go za ścianę.

Wiatr nim kołysze na pustkowiu,

gdzie z drzew zostały tylko pniaki

i czasem jeszcze księżyc w pełni

rozświetli skalne, drobne znaki.

Aż wreszcie stopa ludzka wtargnie

w ten świat, pustosząc go zaciekle,

jakby się wrogie starły armie,

jakby dwa diabły biły w piekle.

Rozdepcze każdą napotkaną

kruszynę skały, ślad przeszłości,

karmiąc się wciąż kolejną zmianą,

bez zawahania, wątpliwości.

Rozbity kamień wbity w ziemię,

wdeptany leży już głęboko,

na skalnym szczycie jeszcze jeden

odrywać zaczął się wysoko.

Znów spadnie w cichej tej dolinie,

pora przychodzi, w końcu mija,

bo zawsze kończy się w momencie,

w którym ten kamień się rozbija.

Co wolno poecie,

gdy wolny i szczery,

kiedy kreśli słowa słyszane w swej głowie,

gdy oddaje światu myśli zrodzone przed chwilą,

mijającą szczerością dzieląc się z innymi?

Co wolno poecie,

gdy wskazać chce winnego

i gdy obiega treścią plugawe szczegóły,

gdy nabiera rozmachu w swoistej pogoni za winą,

moralizuje nachalnie, obrzuca epitetami?

Co wolno poecie, kiedy łza już wyschła,

zagoiło się wspomnienie i nie wróci w tekście,

nie otworzy więcej furtki,

nie trzaśnie drzwiami w przeciągu?

Co wolno poecie, gdy kusi i bawi,

gdy deprawuje swym piórem sylaby bezecnie,

gdy taktownie wycofa słowo zakazane moralnie,

powstrzyma się od ostateczności,

przemilczy zaklęcie?

Czy jeszcze wolno poecie,

gdy przekonania kłócą się ze sobą,

kiedy rozdziera sprzeczność,

pojawia zwątpienie?

Umarły słowa zapomniane,

umarły myśli i wspomnienia,

zginęły chęci, pochowane,

milczenie złotem? Bez wątpienia.

Nie chcemy wiedzieć? Wstyd pamiętać?

Strach nawet pytać w mglistych słowach,

czy kiedyś skończy się lub zacznie 

o tym Wołyniu gdzieś rozmowa?

Kaci nie żyją, jak ofiary,

czy to rozgrzesza zbrodni winy?

Na kościach polskich dzieci, matek

dorodne rosną dziś maliny.

Wiśnie, jabłonie i czereśnie 

kwitną nie wiedząc, co tam było.

Czy to naprawdę się zadziało,

czy się koszmarem nam przyśniło?

Gdy wiatr historii, groźny wicher

przywiał wzdłuż Dniepru ruskie hordy,

szaleństwo gwałtów i grabieży 

przyniosło tam okrutne mordy.

Zamknijcie oczy przyjaciele,

odwróćcie kart historii kilka,

a wnet w przeszłości odkryjecie

w dzisiejszej owcy złego wilka.

Prawda, że trudno spojrzeć w lustro,

gdy hasło Slava Ukrainie,

które dziś dumnie wygłaszane,

musiało służyć złej nowinie.

Nowinie krwawej i tak strasznej,

że wielu pragnie ją odrzucić,

przemilczeć, sprawić by wyblakła,

by winę przodków szybko zrzucić.

Bardzo nam przykro tu, nad Wisłą,

że w tym cierpieniu, w ofiar tłumie,

co z rąk Moskali krzywdy doznał, 

nikt nas Polaków nie rozumie.

Nikt zemsty przecież tutaj nie chce,

o pamięć łzami zaś wołamy

i to Wam mówić tylko chcemy,

że o tę pamięć się staramy.

Pamięć o dziadkach i prababciach,

o noworodkach, przedszkolakach,

co ich rozpruły bezlitośnie 

bezwględne sotnie UPA w krzakach,

na polach, łąkach i cmentarzach, 

w domach, przy pracy lub modlitwie,

rzeźnickim nóżem czy widłami 

wyrżnęły ludzi w pseudo bitwie.

„Rycerze” poszli w bój niezwykły,

bo przyszło walczyć z cywilami,

nierzadko swymi znajomymi,

a przede wszystkim z sąsiadami. 

Boli nas dusza, bo to rana,

którą wciąż pali kłamstwo stare,

że to właściwie nic wielkiego,

ktoś kogoś zabił, żyjmy dalej.

Nazywać rzeczy po imieniu 

warto nauczyć więc sąsiada,

co flagą UPA wymachuje,

a o przyjaźni w kółko gada.

Pozwólcie bracia nasi drodzy 

pochować chociaż ofiar ciała,

które wciąż leżą zapomniane 

tam, gdzie im ziemia leżeć dała. 

Drzazga Wołynia w palcu kłuje,

tu rękawiczka nie pomoże,

a jeśli dłużej będzie tkwiła,

to boleć będzie coraz gorzej.

Chciałbym zbudować między nami

przyjaźń sąsiedzką w prawdzie szczerej,

by nazwać wszystko po imieniu,

kto katem był, kto bohaterem.

Prawda nas ściga i dogania,

można próbować ukryć fakty,

ale i one wyjdą na jaw, 

jak kości trupów, artefakty.

Teraz jest chwila ta niezwykła,

gdy można wprost powiedzieć sobie,

tak, zło zostało popełnione

i złożyć szczątki w godnym grobie.

A oczyszczenie to w pamięci 

będzie zwycięstwem nad przeszłością,

by nigdy więcej już nienawiść  

nie zabijała swą podłością.